Gods own country

Hoi hoi

Deze morgen vertrokken we om 11u met Mister Jakes naar de andere campus van Rajagiri. Dit is een campus om management te volgen. Eem masteropleiding weliswaar. Het was een half uurtje rijden van de campus waar wij verblijven. We kwamen daar aan. Wauuuw wat een mooi gebouw en omgeving. Het leek wel een duur resort met palmbomen, aangelegde tuin met vijvers, fonteinen,… We gingen het kantoor binnen van de principal. Dit is dezelfde als onze school. Hij staat aan het hoofd van de twee Rajagiri campussen. Hij kende ons natuurlijk omdat we in hostel verblijven en omdat we enkele weken met zijn familie iets gaan eten zijn in een poepsjiek restaurant. Hij was heel enthousiast toen hij ons zag. Na de babbel in zijn kantoor gaf Mister Jakes ons een rondleiding in de campus. Daarna doorgewandeld naar de lagere school en de kleuterschool. Zo mooi ingericht. Elke klas in de kleuterschool is een ronde hut en alle hutjes zijn verbonden. In het midden van het complex ligt een zwembad voor de kindjes. Daar kunnen ze leren zwemmen. Dit onderwijs is 1 van de beste dat ik ooit gezien heb, zelfs Belgie heeft dit soort scholen niet. Dan zijn we naar de ingenieurschool geweest. Nog wo`n gigantisch sjiek gebouw. Omdat Mister Jakes dacht dat het bezoek maar een half uurtje zou duren, was zijn tijdschema compleet in de war. Het was 14u en we hadden nog niets gegeten. Hij regelde een middagmaal in deze campus en hij belde het midagmaal in onze campus af. Hmm het eten was zalig… en we kregen vers druivensap. Een ware lekkernij. Met een gevulde maag gingen we terug naar het buredau van Joseph I. Injody, de principal. Hij ontvangde ons en hij vroeg of we lekker gegeten hadden. Daarna kwam een man het kantoor binnen met een plateau in zijn handen met daarop 2 cadeautjes. We kregen een theekop met het symbool van Rajagiri. Leuke herinnering, maar hoe zal ik in godsnaam al die cadeautjes in mijn valies krijgen. Zorgen voor later. We bedankten hem voor alles!!
Sjieke man en hij doet helemaal niet uit de hoogte al heeft hij een enorme positie.
Daarna zijn we terug naar onze campus gegaan. We hebben ons verblijf betaald aan Mister Jakes en gevraagd om onze vluchten te bevestigen. Alles in nu in orde. We zijn zeker van onze plaatsen in het vliegtuig. Om 16u45 vertrokken we met de bus richting Ernakulam, daar was een opvoering van de traditionele Kathakali-dansen. Het was heel mooi om te zien hoe de mensen de make-up aanbrengen. De dans is heel raar. Je ziet alleen gezichtuitdrukkingen de handbewegingen hebben ook een betekenis. Het is een rare dans maar ik was blij dat ik deze ook eens gezien heb, het is tenslotte een specialiteit van de staat waar wij verblijven. Na de dansopvoering gingen we terug met de bus naar de campus. Avondmaal genoten en gaan slapen.
Tot morgen

Na een korte nacht, ging mijn wekker af. Ik sprong in de douche en het koude water maakte mij wakker. De guesthouse lag er verlaten bij. Iedereen was nog aan het slapen. Alleen in de kamer van de gastheer was er lawaai. Hij nam ons mee met de auto naar de plaats van de massage. Ik kreeg een vrouwelijke dokter toegewezen. Brecht mocht mee met een man. Ik kreeg een kamertje en er werd mij vriendelijk gevraagd om alles uit te trekken en speciaal broekje aan te doen. Ik lag daar op de tafel. De dokteres kwam binnen met enkele potten olie. Daarna begon ze. Het was een stevige massage, van kop tot teen. Mijn haren werden ook met olie overgoten. De vrouw kraakte mijn tien vingers, mijn tien tenen, mijn enkels, mijn knieen, mijn rug op 3 plaatsen, mijn ellebogen, mijn schouders, mijn nek en mijn polsen. Toen ze bezig was met de massage, vroeg ze me direct of ik last had van een pijnlijke rug. Ik antwoordde dat ik vroeger nog naar de kinesist geweest ben. Ze zei dat ze het voelde. Ik vond het vreemd. Maar ze heeft er eens goed op gewreven en het deed deugd. Na een uur massage nam ik een warme douche, het eerste warme water in 5 weken dat ik op mijn lichaam voel. Ik bleef er een eindje onderstaan. Ik rook volledig naar de olie, mijn haren waren totaal niet vettig maar superzacht, net als mijn huid. Ik kleedde me terug aan en ging naar de vrouw. Ik voelde me zo licht als een veertje. Ik bedankte haar voor de deugddoende massage. Daarna werd het ontbijt geserveerd in de guesthouse. Ondertussen waren ook Maureen en Helen wakker. Maureen leek genezen te zijn. Haar gezicht was niet zo wit meer. Na het eten, zijn we vertrokken richting Rajagiri. Onderweg stopten we nog bij een 5-sterren resort en gingen binnenin een kijkje nemen, prachtig gewoon maar onbetaaldbaar… Sommige vragen hier 1000 euro per nacht. Aan de overkant ligt nog een resort, 7 sterren!!!! Daarna doorgereden, ik was heel moe van de korte nacht en viel in slaap in auto. Om 14u kwamen we aan op school. We kregen de lunch. Daarna ben ik naar mijn kamertje gegaan, alles lag nog hoe ik het woensdag achtergelaten had. Ik kroop in mijn bed want ik was doodmoe. Het was toch zondag, we moesten niet werken. Het zijn de laatste dagen in Rajagiri. Ik ben blij met deze 6 weken stage maar ik ben ook blij dat ik terug naar huis mag. Ik heb heel veel geleerd en gezien door deze buitenlandse stage.

De misgevoelens zijn soms groot.
Tot later iedereen, dikke zoen aan Jelle

Hoi
Deze morgen was ik heel vroeg wakker. Het licht scheen terug in mijn gezicht. Maar ik had nog geen zin om op te staan. Daarna heb ik een frisse douche genomen en is Brecht naar het terras gegaan. Ik deed mijn Indische rok terug aan. Ik vind die supermooi. Als we aan het ontbijt kwamen, zaten we met 1 vrouw minder aan tafel. Maureen, 1 van de 2 Britse vrouwen had last van buikloop. Ze had gisteren ergens in een lokaal restaurantje thee gedronken en misschien was de tas niet zo proper… In alle geval protesteerde haar darmen. De gastvrouw nam de verzorging van Maureen voor haar rekening. Wij namen een lekker ontbijt en vertrokken daarna naar de boten. Het was een typische toeristenboot. In het begin zaten vanboven op de boot, wat te genieten van de zon en het uitzicht, maar toen het net iets te warm werd, klommen we terug naar beneden. In die 20 minuten waren we verbrand. Gedurende de boottocht maakten we een stop. We proefden met z`n allen Todi, een typische kokosdrankje met alcohol. Het was niet echt mijn smaak, van niemand eigenlijk. Daarna nog een knaloranje kerk bezocht en teruggekeerd naar huis. Het was ondertussen al 14u en we moesten nog eten voor middag. Ik had veel honger. Na het eten, kwam een busje vol familieleden toe. We vertrokken met z`n allen maar zonder de Britten, want Maureen was nog altijd niet in orde en Helen bleef bij haar schoonzus. De bestemming was Cochin. Dat is zo`n 2u rijden van de guesthouse. In Fort Cochin vond de oscaruitreiking van India plaats. We kregen de beste plekken omdat we blijkbaar VIP waren. We zaten op de eerste rij na de filmsterren en Brecht en ik waren er totaal niet op gekleed. Soni, de gastvrouw, zat naast me. Ze zei: doe maar goed je ogen en oren open want als 1 van de cameramannen jullie zien, zal hij zich op jullie focussen. Er gingen 3 reuzenschermen met de live-camerabeelden. Boven ons hoofd passeerden telkens camera`s. Gelukkig hebben ze ons niet gezien. Het podium was gigantisch mooi en groot. Er werden oscars uitgereikt van beste acteur, beste actrice, beste director, beste zanger, beste zangeres,… Daartussen werd er gezongen en gedanst, hele mooie opvoeringen. Het enige nadeel was dat het 4u30 duurde zonder pauze. Dat was heel lang. Helaas kregen ik en Soni nog eens koppijn doordat we zo dicht bij de boxen zaten. Uiteindelijk liep de voorstelling op zijn einde en ging iedereen naar huis. 5000 man moest de weg naar de uitgang vinden, een massa mensen. Daarna nog 1u30 in de auto gezeten, doordat er weining verkeer was reden we een half uur minder over dezelfde afstand. Het was 1u30 toen we aankwamen aan de guesthouse. Toen hadden we nog niet gegeten, dus hebben we vlug nog wat gegeten en gaan slapen. Het zou een korte nacht worden want de dag erop stond een traditionele massage op het programma. Om 6u30 in de ochtend werden we daar verwacht.
Slaapwel

Dag iedereen

Vandaag is het de laatste dag in Kottayam. Na een verschrikkelijke slechte nacht, stond ik op om terug een emmer met koud water te vullen. Ik word er stilaan goed in… Daarna dezelfde indeling. Het ontbijt…met de nodige ergenissen. Daarna ging ik nog eens naar het toilet. Wat ik daar zag, was niet te geloven. In mijn 20-jarig bestaan had ik nog nooit zo`n grote spin gezien. Vliegensvlug was ik terug van het toilet. Ik nam mijn rugzak en stak al mijn materiaal erin. Ik sloot te kamer en ging met mijn valies naar de non. Ik had er genoeg van, genoeg van de beesten. Ik was bang dat de beesten in mijn rugzak zouden kruipen. Dus gaf ik de sleutel van mijn kamer af en ik besliste om daar nooit meer een voet binnen te zetten. Ik sleurde de hele voormiddag met mijn rugzak. Vandaag hadden we een meeting met een man uit New York, een man uit Chicago met zijn Indische vrouw en tenslotte een vrouw van Nieuw-Zeeland. Ze waren op bezoek om een nieuwe studierichting te introduceren. We hebben de hele voormiddag bij hen gebleven en een babbeltje geslaan. Ze waren heel enthousiast over ons project. Daarna was het tijd voor de lunch, de laatste maaltijd in de school. Ik nam zonder veel moeite afscheid van de zuster. Daarna gingen we naar beneden en bleven we wachten op Mister Jakes. Daar was hij dan. Na het nemen van enkele fotos en het plaatsen van onze handtekeningen vertrokken we met de auto. Mister Jakes vroeg ons of we zin hadden om nog wat te zien van de omgeving. Omdat we geen andere plannen hadden, zeiden we `ja`. Hij bracht ons naar zijn oma. Het is een heel smal en authentiek dorpje aan de backwaters. Naast het huis van zijn oma woont zijn nonkel. Hij heeft een guesthouse met daarin 6 kamers ondergebracht. Ze stelden voor om te blijven. Na wat onderling gebabbel, stemden we toe. Mister Jakes verwittigde de school. Hijzelf bleef ook bij zijn nonkel slapen. We kregen een kamer toegewezen met 2 aparte bedden. Als ik terugdacht aan de vorige slaapplaats, kon ik niet geloven dat ik nu in een guesthouse zou slapen. In de badkamer was geen enkel beest te bespeuren, uitgezonderd enkele nieuwsgierige mieren, maar daar ben ik niet vies van. We bleven wat op het terras zitten met allemaal heel oude schommelstoelen. We kregen een rondleiding in het grote huis en de tuin. Ze hebben enorm veel vruchten en kruiden staan in hun tuin zoals mango, lemon, passievruchten, peper, verschillende kruiden,… Te veel om op te noemen. Hij heeft ook enkele leuke huisdieren, 1 hond, 2 geiten en 4 eenden. Zijn huis ligt aan een riviertje van de backwaters. Hij heeft een eigen bootje en we mochten een `ritje` maken met de boot. Daarna had de vrouw des huizes Indische kleren op de bedden gelegd. Ik deed een typische Indische rok aan. Daarna wat relaxen op het terras en daarna etenstijd. Hmm heel lekker en heel gezellig. Er waren nog 2 andere gasten in het huis. Twee schoonzussen van Britse afkomst. Ze hadden allebei hun man verloren (die broers van elkaar waren) en nu waren ze in India voor een huwelijk. We namen allemaal plaats aan de grote tafel. Een inwonende jongen serveerde het eten. Het was heel leuk om aan deze tafel te zitten en het was nog leuker om terug op mijn manier te eten. Daarna ben ik gaan slapen, door mijn slechte nacht van de vorige keer was ik heel moe. De gastheer maakte al een programma voor ons de volgende dag. We zouden in de voormiddag een boottocht maken op het meer van de backwaters en in de namiddag vertrekken naar de oscaruitreiking van India.
Slaapwel iedereen.
Ik mis je, Jelle.
Zoen

Vanmorgen was ik heel vroeg wakker. Het zonlicht scheen door de ramen op mijn gezicht. Ik heb nog wat liggen draaien maar na een tijdje voel je al je botten in je lichaam als je op die houten plank blijft liggen. Toen ben ik maar opgestaan. Ik ging naar de badkamer, tegen mijn zin weliswaar want de vorige avond had ik alle soorten beesten gezien. Ik nam mezelf een kwartiertje voor. In 15 minuten moest ik fris gewassen zijn, dat moest me wel lukken. Ik draaide de vastgeroeste kraan van de douche open. Er kwamen 2 bruine druppels te voorschijn. Meer had de douche niet te bieden. Daar stond ik dan, in een vieze badkamer zonder stromend water. Dan heb ik maar een emmer ijskoud water gaan vullen en die achteraf over mijn hoofd gegoten. Mijn wasbeurt duurde minder dan een kwartier. 1 emmer om mij te wassen en nog een emmer water om mij af te spoelen. Klaar was kees en ik was gelukkig dat ik uit die badkamer was. Dan maar gaan ontbeten. Ik had geen zin om daar terug te zitten bij die niet-zo-propere-non. Mijn maag verplichtte me dat ik moest gaan, dus gehoorzaamde ik mijn maag en ging al sletterend naar de keuken. Wat was de non blij dat ze me zag, ik wou dat ik hetzeflde kon zeggen, maar ik ben eerlijk. Ik at heel vlug en ik zei net als gisteren 20x dat ik genoeg had. Om 9u gingen we naar school. De tijd op deze school gaat hier heel traag, misschien heeft dat te maken met het feit dat ik me hier totaal niet amuseer. Tot 10u zaten we terug in het computerlab. De meest vieze toestellen dat ik ooit gezien heb. Dan hebben we terug een les geobserveerd. Daarna de laatste wijzigingen aangebracht aan de powerpointpresentatie van deze namiddag. Het was weer tijd om te eten, dit keer voor lunch. Pfff WEERAL eten en het ontbijt zit nog maar in mijn keel. Maar goed. Ik ging op het juiste tijdstip naar de keuken. Daar zat de zuster al klaar. Ik moet je het niet uitleggen maar het was terug hetzelfde. Ik bleef aftellen, nog 2 keer hier eten. Daarna stond de presentatie van Belgie op het programma. Iedereen luisterde heel goed maar het publiek was helemaal niet zo actief als in de andere St Josephs College. We probeerden om iets interactief te doen maar het werkte helaas niet. Na de presentatie (die een uur duurde) zijn we terug naar het stadje gegaan (welgeteld 6 winkeltjes) om een koude 7up (met als vervaldatum 2 februari) te drinken. We gaven niet om de datum en dronken de halve liter gemakkelijk op. Daarna heeft een Father, van in de hostel van Brecht, een taxi voor ons besteld. Die nam ons mee naar de backwaters. Het was heel mooi. Eigenlijk een heel arm dorpje. We namen een kleine overzetboot, gemaakt van een boomstam. Het was een beetje wankel maar we kwamen veilig aan de overkant. Daar was het uitzicht supermooi. De gigantische rijstvelden, de backwaters, de palmbomen, de zon die op het water scheen. Heeeeel mooi. Maar de taxi-chauffeur maakte mij attent dat ik terug moest naar de hostel. Leuk hoor, ik moest terug binnen zijn in de prison. Kzou beter nen `prison break` doen maar dan zit de Moeder gegarandeerd achter mij.  Terug gehoorzaamde ik. Ik was nog voor 18u30 binnen, veeeeeeeel te vroeg naar mijn goesting maar het is de laatste nacht. Ik ging naar mijn kamertje en van mijn kamertje ging ik naar mijn badkamertje. Ik was razendsnel terug uit mijn badkamertje. Er zat een REUZENKAKKERLAK. Super! Ik had 10-tal zwarte beesten plus een reuzenkakkerlak. Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Degoutant gewoon. Maar goed, ik deed mijn ogen halfdicht en ik ging vlug naar het toilet. Ik was mijn kortste bezoek ooit. Vlug gaat ook… Tot zover mijn toiletgebeuren in het bijzijn van mijn huisdieren.
Ik zat wat te lezen in mijn meidenboek tot er een meisje naar mij toe kwam. Normaal mocht er niet gepraat worden, maar blijkbaar is zij de meest rebellerende studente in de hostel. We begonnen al fluisterend te praten en ik vroeg haar hoe ze zich hier voelde. Haar antwoord was heel eerlijk: I`m in prison, zei ze. Ik begreep haar volkomen. Al de anderen waren gaan bidden, ook de zusters waren niet te bespeuren. Ze vond het ronduit belachelijk om samen van 19u30 tot 20u te bidden. Zij is namelijk hindoe en ik vroeg haar hoe zij bidt. Ze zei dat ze in haar hoofd bid, niet op een vastgelegd tijdstip, gewoon wanneer ze er nood aan heeft. Ik kreeg meer en meer sympathie voor Dyvia, zo heette ze. Ze kon bij mij haar hart luchten zonder dat iemand haar met de vinger wees. Als je aan een studente vraagt of ze gelukkig is in de hostel zal ze meestal uit schrik van de zusters `ja` antwoorden. Dyvia was eerlijk. Ook gsm-toestellen zijn ten strengste verboden. Alle contact met het thuisfront is verbroken, de studenten mogen bellen wanneer de zusters het toestaan. Een berichtje sturen is al voldoende om een straf te krijgen. Ik walgde als ik het hoorde maar blijkbaar zijn dit de regels en moet iedereen er zich aan houden. Buiten Dyvia gerekent, zij had een mobieltje bij zich maar ik moest beloven dat ik het tegen niemand zou zeggen en tegen niet tegen de Moeder. Ik toonde haar mijn gsm en zei haar dat ik even schuldig ben. Ze moest lachen. Daarna kwam de Moeder mij halen voor het avondeten. Ik at en at en at op de manier van de zuster. Daarna ben ik naar boven gegaan. Tot 21u mag er gepraat worden en ik had Dyvia beloofd om haar kamer te bezoeken. Ik ging eerst naar Dyna, ook een heel lief meisje. Ze slapen met 8 meisjes in een kleine kamer. Alles ligt vol. Maar blijkbaar zijn ze gelukkig EN als ze een kakkerlak zien hebben ze nog steun van hun kamergenoten. Als ik een kakkerlak zie in mijn kamer, kan ik in mijn binnenste even `PAPA` roepen, maar als ik merk dat hij niet komt, vlucht de kakkerlak onder het toilet. Blijkbaar is dat zijn huisje. Na de bezoekjes aan de kamers van de meisje, was het al veel te laat. Sommige waren bang voor de zusters omdat ik na 21u nog altijd in hun kamer was, maar Dyvia verplichtte me om te blijven kletsen. Dan was het genoeg geweest. Dyna zei me dat de zuster eraan kwam en dat ik beter naar mijn eigen kamer ging. Zo gezegd zo gedaan. Ik ging terug naar mijn kamer, mijn niet-zo-geliefde-huisdieren gezelschap gaan houden. Ik ging met een half oog open gaan slapen, na een tijdje viel dat ook dicht om de volgende ochtend vroeg terug wakker te worden.
Tot morgen, beesten en reuzenkakkerlak, hopelijk zie ik je nooit meer terug.
Aan al de rest, slaapwel en dikke zoen.

We vertrokken naar Kottayam, 70km verder. Om 8u hadden we met Mr. Jakes afgesproken aan de poort van de school. Vol spanning bleven we wachten. We hoopten nog altijd op een auto maar we bleven realistisch. 8u15 kwam Jakes aan. Hij wees met zijn vinger naar de auto naast ons. SUPER..het was hem gelukt om een auto te vinden. Ik was supergelukkig. De bagage in de koffer gelegd en meer dan 2u in de auto MET airco gezeten. We kwamen aan in Kottayam. Daar hadden we direct een afspraak met de principal. Na die babbel kregen we elk onze kamer toegewezen. Brecht sliep in een kamer bij de priesters en de vaders. Ik sliep in Girlshostel bij de zusters. Ik kreeg een piepklein kamertje met een bed (een houten plank) maar ik had een eigen toilet en een eigen douche. Veel tijd hadden we niet om de kamer te inspecteren. Ik dropte mijn bagage en sloot mijn kamer. Dan verliet Mr. Jakes ons. Hij zei dat hij vrijdagmiddag om 13u hier terug zou staan. Dan hebben we een rondleiding gekregen in de school. De school is redelijk groot maar er volgen maar 150 leerlingen les. Het is ook een lerarenopleiding en het geeft de naam St Josephs College, net als de school in Ernakulam. Deze school is weliswaar gemengd. Dan kregen we eventjes de tijd om de pc te gebruiken. Daarna hadden we lunch. Ik moest alleen eten in het achterkeukentje. De zuster, die niet zo`n goeie lichaamshygiene had, schepte mijn bord vol. Ik zei soms 20x stop maar toch schepte ze door. Ik werd er eerlijk gezegd ambetant van. Ze nam de vis met haar vuile handen vast en legde die in mijn bord, zonder dat ik het vroeg. Ik at op mijn manier en dan bedoel ik dat ik alles gescheiden hou op mijn bord. De rijst heeft een plaatsje, de groenten liggen ernaast en de vis ligt ook ergens op mijn bord. De zuster verplichte me om alles te mengen, maar zo eet ik niet graag. Ze bleef rechtstaan en wachten tot ik alles door elkaar mengde. Om de 5 minuten wou ze bijscheppen. Ik had genoeg maar toch bleef ze scheppen. Ik voelde me zo bekeken, dit was niet leuk. Nog 5 keer eten bij de zusters en daarna moet ik hier mijn maag niet meer vullen. Pff ik voelde me hier niet goed.
Na de lunch hadden we les. Het was microteaching. De opleiding duurt maar 1 jaar en de jongen die vooraan stond, gaf voor de eerste keer les aan zijn medeleerlingen. Hij zei heel veel zelf en liet de `leerlingen` niet denken. Na de les vroegen ze onze mening. We waren eerlijk en zeiden een paar tips. Ze waren heel gelukkig. Daarna hadden we terug tijd om op pc te werken. Morgen hebben we terug de presentatie over Belgie en ze willen dat we speciale aandacht hebben voor het onderwijs in die presentatie, dus hebben we die wat aangepast aan hun wensen. We kregen elk een computer toegewezen. Het toetsenbord was zodanig vettig zodat het bruin zag. ik was er vies van. Ik mailde mijn vriend en mijn ouders. Ik verlangde om terug naar mijn oude `kamertje` in Rajagiri te gaan. Daarna kochten we een 7up en een lat snoepgoed. We dronken en aten aan het mooie uitzicht vanop de berg. In de verte zag je de backwaters, heel mooi. Ik kon weliswaar niet lang van deze natuur genieten. De hostel sloot om 18u30 en dan kon ik niet meer buiten. Ik was gehoorzaam en ik ging binnen om 18u25. Ik ging naar mijn kamertje en opende de deur van mijn badkamer. Er brandt een piepklein lichtje in de badkamer. Ik verplaatste mijn voet en zag een tiental zwarte bollen wegrennen. Er zaten beesten in de badkamer, maar door het weinige licht kon ik niet zien wat het was. Ik was er zo vies van. Vlug ben ik naar het toilet gegaan en even vlug was ik terug weg. Daarna heb ik wat in mijn boek gelezen. Wat moet je anders doen…Ik kon niet meer buiten, alle poorten waren gesloten en ook een babbeltje slaan met de studenten was uitgesloten. De studenten leven hier in een hostel dat nog ergere omstandigheden heeft dan de gevangenis, zo ervaarde ik het toch. Ik zal even hun verplichte programma voorstellen:
17u = studenten moeten binnen zijn in de hostel (ik kreeg uitstel tot 18u30)
17u tot 18u = tijd om zichzelf en hun kleren te wassen
18u tot 19u = verplichte studietijd, er mag geen woord gezegd worden. De zusters controleren de gangen.
19u30 tot 20u = Gebed
20u = Avondmaal
Tot 21u = studenten krijgen de tijd om te praten. Dan is het 1 groot kippenkot omdat ze eindelijk mogen praten.
21u tot 22u = verplichte studietijd.

Dit is verschrikkelijk. Van 20u tot 21u mag ik praten. De rest van de tijd moet ik zwijgen en mag ik niet naar buiten. Ik heb heel veel gelezen. Het avondmaal was terug even verschrikkelijk. De zuster bleef maar bijscheppen en ze verplichte me om op haar manier mijn bord leeg te eten. Om 21u30 ben ik uit pure verveling in mijn bed gekropen, nog wat muziek geluisterd en wonder boven wonder in slaap gevallen op mijn houten bed.
Tot morgen

Vandaag ligt alles er verlaten bij. Elke winkel is gesloten en nergens is een bus of taxi te bespeuren. We verbleven de ganse dag op school. Veel meer was er niet te beleven. We maakten van de deze dag gebruik om verslagen te typen. We moeten een groot rapport schrijven over India voor het vak RZL. We zijn er een volledige dag mee bezig geweest. Maar het resultaat is er. Enkel moeten we nog fotos toevoegen, maar dat zullen we in Belgie doen omdat de computer traag werken. Voor de rest hebben we niet veel uitgestoken. Gisteren heb ik gelukkig toiletpapier gekocht anders moest ik het vandaag zonder stellen. 
Morgen vertrekken we tot vrijdag naar Kottayam. Hopelijk heeft Mr Jakes een auto kunnen regelen en moeten we geen 3u op de bus zitten. Ik overleef het niet waarschijnlijk. Ik zie er nog altijd op tegen om te verhuizen maar ik zal er het beste van maken.
Zoen

Dag iedereen
Aangezien het gisteren staking was, hebben we de uitstap verplaats naar maandag. De voormiddag hebben we gevuld met een dutje. Na de lunch vertrokken we naar Fort Cochin. We stapten op de juiste bus, een specialeke. Het is een rechtstreekse bus naar Fort Cochin. Er zaten bijna geen mensen op de bus, wat toch heel zelden ziet in India. We mochten blijven zitten tot de eindstop. Een uurtje later kwamen we aan in Fort Cochin. Eerst een wandeling gemaakt langs de Chineze netten. Daar staan veel kraampjes. We snuffelden wat rond, want de hoofdopdracht van deze dag was souveniertjes vinden voor alle dierbaren thuis. Daarna namen een risjka naar de andere kant, waar het Nederlandse paleis oa staat. Dit is ook een heel populaire plaats. We stopten onderweg bij een mooie winkel en bij een hindoe-feest met olifanten. Daarna kwamen we aan bij het Nederlandse paleis. We kochten de meeste cadeautjes, enkel voor mijn voatje heb ik nog niets. Ik vond het niet. Maar daar zal snel verandering in komen. We bleven daar tot 18u30, daarna namen we terug de bus naar de school. Aangezien de dokter gezegd heeft dat ik niet meer buiten de school mag eten, beslisten we om het avondmaal in Rajagiri te nemen. Doordat het spitsuur was in de stad, zaten we wat langer op de bus. Het was iets voor 20u als we aankamen in de school. Juist op tijd voor het avondeten. We toonden onze cadeautjes aan Achid. Hij vond alles heel mooi. Morgen is er terug een staking, dus zal er hier niet veel te beleven vallen.
Tot morgen

Hoi
Vandaag zouden we normaal naar Fort Cochin gaan, maar er is een staking van het openbaar vervoer. De olieprijzen zijn terug gestegen en staan even hoog als in Belgie. Alleen is India veel armer en dus kost een volle tank voor hen een fortuin. We verplaatsen gewoon de dag en we verschuiven onze uitstap naar morgen. Dinsdag wordt er opnieuw gestaakt, zo blijkt. Dan zal geen enkele winkel open zijn en zal er ook terug geen openbaar vervoer beschikbaar zijn. Ik zal dus morgen wc-papier moeten gaan kopen, anders zal ik blaadjes van de takken moeten plukken.
Aangezien het vandaag zondag is, ligt alles er wat verlaten bij. Studenten zijn op uitstap tot maandag. Wij zijn zowat de enige levende wezens die hier rondloopen. Gelukkig is het computerlokaal open.
Voor de rest is er niet veel te vertellen.
Tot later

Hoi
Vandaag was het de laatste dag in St Josephs school. Normaal gingen we daar 6 dagen zijn, maar aangezien we 2 dagen ziek waren, konden we maar 4 dagen meedraaien in de school. Vandaag was het een afscheidsdag. In de voormiddag was er een sessie over solliciteren. Het was gebasseerd op Indische maatschappij. In de school zitten enkel meisjes, veel van die meisjes zijn al gehuwd. De volgende vraag van de spreker volgde: Wat als jouw man zegt dat hij niet wil dat jij voor een bepaalde baas gaat werken? Er was al snel oneinigheid. Echt mooi om zien hoe de samenleving hier werkt, maar aan de andere kant is het jammer dat vrouwen niet kunnen kiezen en alles afhangt van hun man. De spreker riep op om voor hun eigen keuzes uit te komen. Als je in een bepaalde school wil werken dan moet je solliciteren, ook al heeft jouw man daar problemen mee. Ik denk dat de meerderheid niet durft in te gaan tegen de mening van hun man. Al proberen ze in Kerala de rechten van de vrouw gelijk te maken met die van de man.

Na de spreker, was het lunch. Ons laatste keer eten in de school. We bedankten de keukenploeg voor hun lekkere maaltijden, elke dag opnieuw. Ze waren vereerd. Daarna zijn we naar de zusters geweest bij de school. Het was voor hen de eerste keer dat ze Belgen zagen. We werden getrakteerd op grapefruit en bananen. Als afscheid kregen we een pen en een rozenkrans en schreven we een herinnering in het gastenboek. Daarna volgde de afscheidsceremonie in de hogeschool. 300 studenten hadden terug iets formidabels in elkaar gestoken. Ik begon te wenen, studenten begonnen samen met mij ook te wenen. De fotograaf pinkte ook een traan weg. Sommige zusters hadden het ook moeilijk…We hebben gezongen en bedankingswoordjes gezegd. Het was echt mooi. Daarna hebben we nog aan heel veel studenten onze e-mailadressen en thuisadres gegeven. Ze zullen ons een kerstkaartje opsturen of af en toe eens een mailtje sturen. Ik zal deze studenten toch missen. Als afscheidscadeau hebben we elk een houten houseboat gekregen.
Met pijn in het hart verlieten we de school. Daarna zijn we naar de haven gegaan. We hebben een flis blik 7up gekocht en wat knabbelingskes. We placeerden ons op het muurtje aan het water. Daarna zijn we een mini shoppingcenter binnengewandeld hebben we een hindi-cd gekocht. We kenden 1 liedje en we wilden dat op cd hebben. Nu hebben we elk een volledige cd gekocht met 50 liedjes voor de volle anderhalve euro. Dan vlug uit het shoppingcenter gelopen om de sunset te zien. Mijn gedachten waren constant bij mijn vriend Jelle. Het was mooi om de zon te zien ondergaan, maar het zou nog zoveel mooier geweest zijn moest mijn vriend naast me zitten.
Tot later
Zoen